Podstawy prawne świadczenia usług przez organizatorów turystyki oraz pośredników turystycznych

10,00 zł

Data wydania: 2017

Wydawca: AWF Katowice

ISBN 978-83-64036-71-2

Autor: Patrycja Dolniak

Ilość

Rynek usług turystycznych jest jednym z prężniej rozwijających się sektorów gospodarczych. Jest on jednakże w szczególny sposób narażony na coraz bardziej szerzące się akty terroru. Zamachy terrorystyczne, na które ostatnimi czasy narażone są przede wszystkim państwa będące częstym kierunkiem wakacyjnych podróży, prowadzą do znacznego zmniejszenia popytu na wyjazdy do tych miejsc. Podobny skutek wywołuje zagrożenie terrorystyczne związane z transportem lotniczym. Spadek popularności dotychczas niezwykle popularnych destynacji przekłada się na stabilność sytuacji finansowej biur podróży. Jej brak prowadzić z kolei może do upadłości. Powyższe potęguje konieczność zapewnienia takich ram prawnych, które w należyty sposób zabezpieczą interesy finansowe klientów organizatorów turystyki i pośredników turystycznych, a przede wszystkim gwarantować będą ich bezpieczny powrót do miejsca rozpoczęcia podróży. 
Niniejsza praca analizuje przepisy regulujące świadczenie usług przez organizatorów turystyki oraz pośredników turystycznych. Publikacja omawia powyższe formy działalności w świetle przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, a także ustawy o usługach turystycznych. Szczególny nacisk położony został na regulacje warunkujące podjęcie działalności gospodarczej oraz jej zgodne z prawem wykonywanie. Praca w szerokim zakresie odwołuje się do uregulowań unijnych. Przedmiotem jej analizy została poddana zarówno dyrektywa, która obecnie wyznacza standard ochrony klientów, jak i dyrektywa, której termin implementacji mija dnia 1 stycznia 2018 r. W publikacji zawarto również liczne odesłania do orzecznictwa sądów polskich oraz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przywołane normy prawa Unii Europejskiej mają służyć porównaniu uregulowań przyjętych w polskiej ustawie o usługach turystycznych z unijnym wzorcem. Celem pracy jest wykazanie, że ustawodawca nie zawsze był w stanie sprostać unijnym wymogom, co z kolei może prowadzić do odpowiedzialności Skarbu Państwa za nieprawidłowe implementowanie dyrektywy. 
Znacząca część rozważań poświęcona została kwestii zabezpieczenia finansowego organizatorów turystyki i pośredników turystycznych. Istnienie powyższego zabezpieczenia jest jednym z warunków podjęcia działalności gospodarczej w omawianym sektorze. Jego wysokość warunkuje z kolei zakres ochrony majątkowych interesów klientów biur podróży. Już pobieżna lektura unijnych uregulowań wskazuje, że państwa członkowskie zostały zobowiązane do zapewnienia pełnej ochrony finansowych roszczeń podróżnych. Roszczenia te obejmują nie tylko środki mające zapewnić powrót do miejsca rozpoczęcia podróży, ale i zwrot wszelkich wpłat poczynionych przez klientów na poczet usług, jakie nie zostały zrealizowane oraz kosztów związanych z odwołaniem imprezy turystycznej lub jej części. Obowiązujące do 2016 r. przepisy nie gwarantowały wystarczającej wysokości zabezpieczenia finansowego. Konsekwencją powyższego była odpowiedzialność odszkodowawcza Skarbu Państwa w związku z nieprawidłową transpozycją dyrektywy. Teza tej części pracy sprowadza się do stwierdzenia, że nowelizacja ustawy, która weszła w życie w 2016 r. niestety nie stanowi pożądanej reformy systemu, a ustawa aktualnie obowiązująca nadal rodzi wątpliwości w zakresie zgodności z unijnymi dyrektywami. 
Ostatnia część uwag poświęcona została planowanym zmianom legislacyjnym regulującym zasady świadczenia usług turystycznych przez organizatorów turystyki i pośredników turystycznych. W rozdziale tym zamieszczona została analiza proponowanych rozwiązań oraz ich ocena z punktu widzenia zasadności przyjętych regulacji i ich zgodności z unijnym wzorcem. Z uwagi na powielenie w znacznym zakresie obowiązujących przepisów, mimo wskazanej już w uzasadnieniu nowelizacji ustawy z 2016r. możliwości modyfikacji wprowadzonych wzmiankowaną nowelą zmian, również proponowana regulacja budzi szereg wątpliwości zarówno z punktu widzenia celowości przyjętych norm, jak i ich zgodności z założeniami unijnego legislatora. Również nowe rozwiązania regulujące omawianą materię, a w szczególności przepisy poszerzające katalog podmiotów legitymowanych czynnie do dochodzenia roszczeń w przypadku konieczności zapewnienia powrotu klientów do miejsca rozpoczęcia podróży o samych klientów, budzą szereg wątpliwości natury celowościowej. 
Za podjęciem pracy nad niniejszą publikacją przemawiał brak na polskim rynku wydawniczym opracowania omawiającego problem wykonywania działalności gospodarczej przez organizatorów turystyki oraz pośredników turystycznych. Jednocześnie dziedzina ta jest ostatnimi czasy przedmiotem głębokich zmian legislacyjnych związanych z koniecznością zapewnienia zgodności porządku krajowego z ustawodawstwem unijnym.

Spis treści
UWAGI WSTĘPNE
1. ŚWIADCZENIE USŁUG PRZEZ ORGANIZATORÓW TURYSTYKI I POŚREDNIKÓW TURYSTYCZNYCH JAKO DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA
1.1. Definicje
1.2. Cechy działalności gospodarczej
1.3. Rejestracja działalności gospodarczej
1.4. Podsumowanie
2. ŚWIADCZENIE USŁUG PRZEZ ORGANIZATORÓW TURYSTYKI I POŚREDNIKÓW TURYSTYCZNYCH JAKO DZIAŁALNOŚĆ GOSPODARCZA REGULOWANA
2.1. Zasada wolności działalności gospodarczej
2.2. Działalność gospodarcza regulowana jako forma reglamentacji działalności gospodarczej
2.3. Procedura uzyskania wpisu w rejestrze działalności regulowanej
2.4. Podsumowanie
3. REJESTR ORGANIZATORÓW TURYSTYKI I POŚREDNIKÓW TURYSTYCZNYCH
3.1. Organ administracji publicznej prowadzący rejestr organizatorów turystyki i pośredników turystycznych
3.2. Proceduralne aspekty uzyskania wpisu w rejestrze działalności regulowanej organizatorów turystyki oraz pośredników turystycznych
3.3. Kontrola przedsiębiorcy
3.4. Podsumowanie
4. USTAWA O USŁUGACH TURYSTYCZNYCH JAKO WYNIK IMPLEMENTACJI UNIJNYCH DYREKTYW
4.1. Dyrektywa jako zasadnicze narzędzie legislacyjne w zakresie świadczenia usług turystycznych
4.2. Obowiązki państw członkowskich w zakresie implementacji przepisów dyrektyw oraz konsekwencje związane z ich nieprawidłową transpozycją
4.3. Cele dyrektyw 90/314 i 2015/2302
4.4. Podsumowanie
5. MATERIALNOPRAWNE WARUNKI WYKONYWANIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ- I FILAR ZABEZPIECZEŃ FINANSOWYCH
5.1. Rodzaje zabezpieczeń finansowych w ramach I filaru
5.2. Uruchomienie środków zgromadzonych w ramach I filaru
5.3. Legitymacja procesowa klienta organizatora turystyki lub pośrednika turystycznego do dochodzenia zwrotu wpłat wniesionych tytułem zapłaty za imprezę turystyczną
5.4. Podsumowanie
6. MATERIALNOPRAWNE WARUNKI WYKONYWANIA DZIAŁALNOŚCI GOSPODARCZEJ- II FILAR ZABEZPIECZEŃ FINANSOWYCH
6.1. Konieczność nowelizacji ustawy wobec niewydolności I filaru zabezpieczeń finansowych
6.2. Turystyczny Fundusz Gwarancyjny jako II filar zabezpieczeń finansowych
6.3. Uruchomienie środków zgromadzonych w ramach II filaru 
6.4. Podsumowanie
7. NOWELIZACJA U.T.T. A PRAWIDŁOWA IMPLEMENTACJA DYREKTYWY. CZY POLSKA USTAWA SPEŁNIA UNIJNE STANDARDY?
7.1. Podmiot zobowiązany do odprowadzenia składki na rzecz II filaru
7.2. Niejednolitość obciążenia obowiązkiem uiszczania składek na II filar
7.3. Wymagalność i zakaz zwrotu składki
7.4. Podsumowanie
8. IMPLEMENTACJA DYREKTYWY 2015/2302. PROJEKT USTAWY O IMPREZACH TURYSTYCZNYCH I POWIĄZANYCH USŁUGACH TURYSTYCZNYCH
8.1. Obowiązek harmonizacji przepisów krajowych
8.2. Zakres proponowanych zmian
8.3. Ocena proponowanych regulacji
8.4. Podsumowanie 
WNIOSKI KOŃCOWE 
BIBLIOGRAFIA 
ORZECZNICTWO

Określone odniesienia